ميرزا با ورود به تهران ، مورد التفات شاه قرار گرفت و در سال 1249 ه . ق رهسپار مشهد گرديد . « 1 » عباس ميرزا دچار بيمارى كبد و ورم كليه شد و از تهران دكتر كورميك انگليسى براى معالجه‌اش فرستاده شد ولى پزشك در بين راه فوت كرد و توفيق پيدا نكرد تا به معالجه عباس ميرزا بپردازد . پس از او جان مكنيل كه طبيبى حاذق بود ، مأمور شد ولى قبول نكرد و پس از او پزشك ديگرى مأموريت پيدا كرد كه او نيز بيمار شد و موفق به درمان عباس ميرزا نگرديد . « 2 » زمانى كه نايب‌السلطنه خود احساس كرد پايان عمرش نزديك است ضمن سخنانى به ميرزا علينقى مىگويد : « هرگز از فرمان پدر به يك‌سويى نشدم بيشتر وقت با مردم روم و روس در دار و كوب بوده‌ام و هم‌اكنون راز دل با خداوند اين خاك خواهم گفت و در اين تربت پاك خواهم خفت ، غم فرزندان و بازماندگان ندارم كه ايشان بندگان آنند و فرزندان شاه . » « 3 » سرانجام عباس ميرزا پنج‌شنبه دهم جمادى الآخر سال 1249 ه . ق در سن 47 سالگى درگذشت . « 4 » در وصيت نامه‌اى كه در مورخ 11 محرم الحرام سال 1246 ه . ق نگاشته است چنين آمده است : « اگر اجل موعد برسد راضى به حركت نعش خود نيستم مرا آورده به سمت شرقى منبر مصلى ( صفه صفا ) دفن كنند يا در زير پله اول منبر ، كه احتمال مىرود يك‌وقتى آدم خدايى پاى خود را بر سر قبر من بگذارد از آن رهگذر تخفيفى در گناهان من بهم برسد و در روزهاى مصلى البتّه حاضرين فاتحه رحمتى خواهند فرستاد ، هميشه از زبان مردم و رحمت دور نخواهم بود . » « 5 » پس از تشييع جنازه ، پيكرش در دار الحفاظ

--> ( 1 ) - عليقلى ميرزا اعتضاد السلطنه : پيشين / 392 ؛ محمد تقى لسان الملك سپهر : پيشين 1 / 497 ( 2 ) - مهدى بامداد : پيشين 2 / 220 ؛ محمد تقى لسان الملك سپهر : پيشين 1 / 501 ( 3 ) - محمد تقى لسان الملك سپهر : پيشين 1 / 502 ( 4 ) - همان 1 / 502 ( 5 ) - وصيت‌نامه عباس ميرزا ، مجله وحيد ، شماره 103 ، تيرماه 1351 ، ص 456